Kurani i quan erërat “pllenuese”, një shprehje që lidhet si me bartjen e polenit te bimët, ashtu edhe me rolin e grimcave të ajrit në formimin e reve dhe shiut.
Thelb: Era nuk është vetëm lëvizje ajri. Ajo transporton polen, kripëra detare, pluhur dhe aerosole që bëhen bërthama ku avulli i ujit mund të kondensohet. Pa këto grimca, krijimi i shumë reve dhe reshjeve do të ishte shumë më i vështirë.
Çfarë do të thotë “pllenim” në natyrë?
Në botën e bimëve, era mund të bartë kokrrizat e polenit nga një lule te tjetra dhe të ndihmojë riprodhimin. Por meteorologjia moderne tregon edhe një kuptim tjetër të rëndësishëm: era ngre grimca mikroskopike nga toka dhe deti. Avulli i ujit mblidhet rreth tyre, krijon pika të imta dhe gradualisht formon re.
Kjo e bën erën pjesë të një zinxhiri jetik: oqeanet avullojnë, ajri bart grimcat, retë formohen dhe shiu kthehet në tokë. Për këtë arsye, përshkrimi “erëra pllenuese” është i fuqishëm si gjuhë dhe si vëzhgim i natyrës.
Lidhja me ajetin
Kuran 15:22
Ne i lëshojmë erërat mbarësuese, e nga qielli (retë) lëshojnë shi dhe atë ju japim ta pini, e ju nuk mund ta ruani atë.
Ajeti lidh erën me zbritjen e ujit. Në dritën e meteorologjisë, kjo lidhje bëhet shumë konkrete: era merr pjesë në kushtet që lejojnë avullin të kthehet në re dhe shi.