Kurani i përshkruan meteoritët si "flakë shpuese" (shihab thaqib), një përshkrim vizualisht dhe shkencërisht i përpiktë i trupave qiellorë që digjen në atmosferën e Tokës.
Thelb: Në shekullin e 7-të, njerëzit besonin se meteoritët ishin thjesht "yje që binin". Kurani thekson natyrën e tyre të vërtetë: ato janë flakë (shihab) që ndriçojnë duke shpuar errësirën.
Një Flakë që Çan Errësirën
Për shekuj me radhë, njerëzit që vëzhgonin qiellin i quanin meteoritët "yje që bien", duke besuar se vetë yjet po shkëputeshin nga qielli. Sot, falë astronomisë moderne, ne e dimë se meteoritët nuk janë yje, por trupa të vegjël shkëmborë apo metalikë (meteoroidë) që hyjnë në atmosferën e Tokës me shpejtësi jashtëzakonisht të madhe.
Kur këta trupa ndeshen me atmosferën, fërkimi ekstrem me grimcat e ajrit i nxeh ata derisa marrin flakë, duke lënë pas një gjurmë të ndritshme të zjarrtë. Kjo është pikërisht ajo që ne shohim nga Toka. Është mahnitëse se si Kurani, i shpallur në një kohë pa teleskopë, nuk i quan ata "yje që bien", por përdor fjalën "shihab".
Në gjuhën arabe, fjala "shihab" i referohet drejtpërdrejt një "flake të ndritshme" ose një zjarri të ndezur fort. Duke përdorur këtë fjalë, Kurani përshkruan saktësisht faktin fizik se çfarë po ndodh: një djegie (flakëvënie) e atij trupi nga fërkimi me atmosferën. Fjala që e pason, "thaqib", do të thotë "ai që shpon", duke përshkruar dritën e tij të fortë që çan terrin e natës hapësinore.
Pikat Kryesore Shkencore
- Kuptimi i saktë: Përdorimi i fjalës "shihab" (flakë) shmang gabimin e zakonshëm antik të quajtjes së tyre "yje të rënë".
- Natyra djegëse: Shkenca konfirmon se drita që shohim nuk është drita e një ylli (reaksion bërthamor), por thjesht një gur që po digjet në atmosferë.
- Mrekullia gjuhësore: Përshkrimi i Kuranit është si gjithmonë në përputhje absolute me realitetin e zbuluar shumë shekuj më vonë.
Lidhja e Fesë me Shkencën
Ndërkohë që shkenca na shpjegon mekanizmin fizik (fërkimin dhe djegien), Kurani na zbulon edhe realitetin metafizik të këtyre "flakëve shpuese", të cilat Allahu i përdor për të ruajtur kufijtë e qiellit dhe për të përzënë entitetet e liga (shejtanët) që përpiqen të përgjojnë lajmet e botës së lartë.
Ajetet Kuranore
Kuran 37:6-7
إِنَّا زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِزِينَةٍ ٱلْكَوَاكِبِ • وَحِفْظًا مِّن كُلِّ شَيْطَٰنٍ مَّارِدٍ
Ne, me të vërtetë, e kemi stolisur qiellin më të afërt me yje. Dhe si mbrojtje nga çdo djall i pabindur.
Kuran 37:8-9
لَّا يَسَّمَّعُونَ إِلَى ٱلْمَلَإِ ٱلْأَعْلَىٰ وَيُقْذَفُونَ مِن كُلِّ جَانِبٍ • دُحُورًا وَلَهُمْ عَذَابٌ وَاصِبٌ
Ata (djajtë) nuk mund të përgjojnë Engjëjt e Lartë, por gjuhen nga të gjitha anët. Të përzënë, ata i pret një dënim i përhershëm.
Kuran 37:10
إِلَّا مَنْ خَطِفَ ٱلْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌ ثَاقِبٌ
Përveç atij që vjedh ndonjë fjalë (nga qielli), por atë e ndjek një flakë shpuese (shihab thaqib).
Përshkrimi me fjalën "shihab thaqib" mbetet një nga detajet më magjepsëse të Kuranit, ku dukuria atmosferike, saktësia shkencore e djegies dhe realiteti metafizik gërshetohen në mënyrë të përsosur.
Teksti arab (Uthmani) dhe përkthimi shqip: Feti Mehdiu. Burimi: Tanzil Project.